Wie vandaag servers of schijven bestelt, krijgt levertermijnen van twintig weken en offertes die twee weken geldig blijven. Said Boukhizou, VP of Products bij DataCore en sinds 2001 met zijn handen in storage, legt uit hoe zijn klanten daarmee omgaan in vijf lessen.
Het chiptekort is overal. DataCore koopt zelf hardware voor zijn labs en wacht daar meer dan twintig weken op. In de markt zijn er nog vele andere voorbeelden met gelijkaardige of nog veel langere wachttijden. Leveranciers houden hun offertes twee weken geldig; wie te laat tekent, betaalt volgens Boukhizou twee tot vijf keer meer of ziet zijn project stilvallen. Tegelijk groeit de vraag: NVMe is de standaard geworden maar kost een veelvoud van vroeger. De reden is eenvoudig: AI slokt op wat de fabrieken produceren.
Boukhizou sprak recent een klant die op dag één 250 petabyte wil kopen voor AI-training, met een exabyte als einddoel. Dergelijke data-explosies had CEO Dave Zabrowski twee jaar geleden al voorspeld. Wat doe je dan als IT-verantwoordelijke met een gewoon budget en een array die vol loopt? Boukhizou is een verkoper, dus zijn lessen wijzen allemaal richting software-defined storage (SDS). Toch zijn ze concreet genoeg om los van zijn product te wegen.
Les 1: koop wat je kan krijgen, en mix het
Het klassieke model, één merk en één generatie waarvan je dezelfde doos bijbestelt, wordt in een tekort een val. “Bij Nutanix of HPE SimpliVity moet je bij uitbreiding exact dezelfde generatie kopen, tegen de nieuwe prijs, en wachten.” Het alternatief is een softwarelaag die om het even welke x86-server aanvaardt, de vrijheid die DataCore al jaren predikt, zodat je Lenovo neemt als HPE niet levert, een oudere generatie naast een nieuwe zet en desnoods refurbished koopt.
Hardwarebeschikbaarheid wordt een input, geen afhankelijkheidsval
Op DataCores partnerconferentie later deze maand spreekt een Duitse partner die goede zaken doet met tweedehandsservers. “Hardwarebeschikbaarheid wordt een input, geen afhankelijkheidsval”, vat hij samen. De keerzijde: wie mixt, wordt zijn eigen integrator en bewaakt zelf de compatibiliteit. De vrijheid verschuift het werk, ze neemt het niet weg.
Les 2: laat software de schijven sorteren
Het voorbeeld dat het meest blijft hangen: een klant met 50 terabyte wil uitbreiden, maar flash is te duur en heeft acht maanden levertijd. In plaats van te wachten, koopt hij wat beschikbaar is: NVMe, SSD én nearline SAS (NL-SAS). Alles hangt aan SANsymphony. Die software verdeelt de data automatisch over maximaal vijftien lagen op basis van toegangsfrequentie en beleid.
“Je denkt misschien dat ik hallucineer, maar dit is het echte leven. Dit is geen marketing.” Automatische tiering is niet exclusief voor DataCore, maar de les is algemener: koop capaciteit waar ze beschikbaar en betaalbaar is en laat de verdeling van performance aan software over. Dat is altijd beter dan je hele array op het duurste medium te dimensioneren.
Les 3: kapsel je data niet in
Een tekort maakt elke afhankelijkheid duurder, ook die van een leverancier. Boukhizou hamert daarom op standaarden: data blijven bereikbaar via SCSI en S3, zonder eigen protocol of bestandssysteem, zodat je kan vertrekken wanneer je wil. Dezelfde logica geldt voor de hypervisor.
Nu Broadcom kleine VMware-klanten duurder maakt of dumpt, converteert DataCores migratietool VM’s naar Hyper-V, Xen, XCP-ng, Proxmox of KVM, met de overgeprovisioneerde ruimte die elke klant toch heeft als tijdelijke buffer. Het Proxmox-gebruik onder SANsymphony steeg met meer dan 200 procent. ArcelorMittal in Fos-sur-Mer toont hoe ver dat gaat: de Franse IT-manager koos VMware, zijn Spaanse collega Hyper-V, en dezelfde applicatie voor de hoogovens draait onder beide.
Kan je je data lezen zonder de software van de leverancier?
‘Geen lock-in’ is natuurlijk ook een verkoopargument dat elke leverancier gebruikt. De test is simpel: kan je je data lezen zonder de software van de leverancier?
Les 4: wis wat je niet nodig hebt
Het goedkoopste terabyte is het terabyte dat je niet koopt. “We zijn goed in data maken en slecht in data wissen”, zegt Boukhizou. Hij vond bij een CTO een Excel 97-bestand met achtcijferige telefoonnummers van werknemers die al decennia weg zijn, en een dierenkliniek die MRI’s van hamsters dertig jaar bewaart omdat de wet dat voor mensen voorschrijft: één tot twee petabyte aan overleden huisdieren.
Regelgeving als NIS2 en DORA vraagt bewijs dat kritieke data beschermd en herstelbaar zijn, niet dat je alles bijhoudt. Wat je wel moet bewaren, hoort niet op NVMe. Verplaats daarom koude data naar goedkope objectopslag. ArcelorMittal doet dat volgens Boukhizou met de IoT-telemetrie van zijn schoorstenen. Die worden na verloop van tijd van SANsymphony naar Swarm verhuisd en daar blijven daar onwijzigbaar en onbeperkt bewaard voor milieu-audits. De moeilijkheid is zelden technisch: niemand in een organisatie wil zijn handtekening onder een delete zetten.
Les 5: bouw klein en geïsoleerd aan de rand
Wie honderden vestigingen heeft, hoeft niet op één grote centrale bestelling te wachten. Boukhizou neemt als voorbeeld een Franse supermarkt. Elke winkel draait op zowat vijftien VM’s op bescheiden hardware, volledig geïsoleerd. “Alleen de betaalterminal gaat het internet op. Farmafabrieken en vaccinlabs werken om dezelfde reden lokaal.”
Kleine, geïsoleerde eilanden bouw je met wat voorradig is, refurbished inbegrepen. Ze beperken het aanvalsoppervlak en een gehackte winkel besmet niet de rest. In tijden van schaarste is dat ook een inkoopstrategie: dertig kleine bestellingen gespreid in de tijd vind je makkelijker dan één grote.
Gezond verstand is geld waard
Geen van deze lessen is nieuw. Merken mixen, tieren, standaarden eisen, data wissen en decentraal bouwen: het was altijd verstandig, maar zolang hardware goedkoop en binnen twee weken leverbaar was, loonde de moeite niet. Het tekort verandert die rekening.
Zolang hardware goedkoop en binnen twee weken leverbaar was, lag niemand er wakkeer van. Het tekort verandert die rekening.
Tegelijk hoort een korrel zout bij een verkoper wiens product toevallig op elk van de vijf punten het antwoord is. DataCore leunt zelf op Windows als fundament van SANsymphony, op Proxmox en Vates voor de hypervisor, en moet zijn vijf producten nog tot één beheerlaag smeden. Bij ArcelorMittal gebeurt dat vandaag nog met twee consoles. Bovendien zijn tekorten volatiel: HPE bevriest zijn serverprijzen al, en over twee jaar kan de levertijd opnieuw twee weken zijn.
De gewoontes die je nu aanleert om de schaarste te overleven, blijven ook daarna geld besparen. Dat is misschien de echte les: het tekort dwingt tot een discipline die eigenlijk nooit optioneel had mogen zijn.